این ترانه رو تقدیم می کنم به دوست عزیز هنرمندم در سایت کلوب، گرافیست و هنرمند ویالون نواز تبریزی، ندا خانم به مناسبت تولدش در 2 اردیبهشت:

1: تا بیست پنج اردیبهشت

هستش یه ماه سُریانی

چشِ شب و روز این ماه

همیشه خیس و بارانی

2: نوزادایی که از پیش 

خدا، میان توی این ماه

قطره های بارونین

نم نم می بارن هر پگاه

3: قطره های مثه بلور 

قطره های وقت سحر

خوش اومدی ابر بارون

آهای قاصد خوش خبر

4: درختای خشک تو باغ

از قطره ها جون می گیرن

رگهای دست خون مُرده

از قطره ها خون می گیرن

5: چه قطره های خوش یُمنی

چه سبکِ پای شما

باغچه های صبح بارون

پُر میشه باز از عاشقا

6: گل سرخُ توی بارون 

به معشوقا هدیه میدن

شبنما که شما باشین

پیام عشق و امیدن

7: چیکار کردین با رودخونه

که سر به سنگا میذاره

چه سرعتی داره این آب

که آهو رَم جا میذاره

8: خورشیده که چش وا کنه

آی قطره ها آی شبنما

تک تکتون یه خورشیدین

شما رو میگم، آره شماها

9: با چتر بسته ی بارون 

رو به شما وایسادن خوش

از اوج آبشار رها

مثه شما افتادن خوش

10: نوزادیتون با روشنی 

شبا بارش فانوسین

جوی و رود و دریا میشین

آخرشم اقیانوسین

ترانه سرا: عیسی قاسم پور

 این ترانه تقدیم میشه به دوست عزیزم، اندیشه ورز آزاداندیش، «مسعود اکرادی»؛ و دوست عزیز و دوست داشتنی ام، «هادی یمینی» که بارها با او به تماشای منظره ی شب شهرم نشسته ایم:

1: از روی کوه، شبا، شهرم

یه دشت خاکستر روشن

چراغای شعله ورش

مثه بغض گلوی من

2: شهر به این درن دشتی

جایی برا من نداره

پاهای خسته و خاکی

منو به کوها میاره

3: از ترس و شرم چشمایی

که چپ و راست منو می پپان

مردمایی که تو خیال

همش فک می کنم اینجان..

4: .. سنگی که واسه کوبیدن

روی سنگا، بر می دارم

از ترس و شرم اون چشا

یواش سر جاش میذارم

5: می ترسم از این نسیمه

می ترسم یهو باد بشه

فریادامو بدزده و

شهرم پر از فریاد بشه

6: رو تخته سنگی میشینم

دستمو می کنم تو خاک

خاکو تو پنجه م می گیرم

با گریه های سوزناک

7: نه می تونم سنگ بکوبم

نه می تونم داد بزنم

گلوم داره می ترکه

آتیش گرفته بدنم

8: آهای خاکستر روشن

آهای شهرم، آهای خونه م

منو بگیر به کامت و

تو آتیشت بسوزونم

9: جسممو تکثیر بکن و

رو تیر برقات دارم بزن

ببینن و تشریح کنن

جسممو هر مرد و هر زن

10: بسوزونم تو آتیشت

تا نمونه ازم اسمی

خاکسترمو باد بده

لِیَهدِمُ کُلُّ اِثمی*

11: قوی یانیم من اوت ایچینده

بلکه من اوندا اویانیم

خسته شدم از زندگی

بلکه قوتولا بو جانیم...

ترانه: عیسی قاسم پور

* یعنی: تا تمام گناهانم از بین برود

 این ترانه رو تقدیم می کنم به دوست عزیزم، رفیق مهربان و خوش فکر و اندیشه مندم، دانشجوی تلاشگر و پر معلومات دانشگاه «اژه» در شهر زیبای ازمیر ترکیه؛ «مهدی یمینی»؛ و همه ی دانشجویان زنجانی مقیم ازمیر:

1: تو یه غروب آفتابی

که تو دریا فرو میره

منم قایقی کهنه که

نمیدونه کدوم سو میره

2: میگن قوها واسه مُردن

میرن تا مرز ناکجا

قایق کهنه اما حیف

نداره تو بادبونش هوا

3: ستاره های دریایی

با جفتاشون تو آسمون

وقتی شبا حرف میزنن

قایق قصه مون ویلون

4: چی میشه موجا دسته دسته

دوره کنن قایقمو

خشم بگیره دریا به من

غرق بکنه درد و غمو

5: برم تو عمق تاریکی

تا نفسام حباب بشه

تموم خاطراتمون

مثه کف رو آب بشه

6: آره منو موج میاره

پرت میکنه تو ساحلا

یه قلب که اسم تو روشه

پیدا میشه توی شنا

ترانه: عیسی قاسم پور

این ترانه تقدیم میشه به دوست عزیزم، همکار نازنینم، هنرمند توانمند و پراستعداد؛ نقاش، طراح و مجسمه ساز دوست داشتنی «محمد عنایتی فر» که همواره از روح بزرگش، آثار پرمفهوم و تأثیرگذارش، و مهمتر از همه از تشویق های مهربانانه اش انگیزه و انرژی گرفته ام و به همه ی هنرمندان نقاش:

1: باهار تو دستای رنگیت

داره جوونه می زنه

قلم موهات گیسوهای

باهارو شونه می زنه

2: از آتیش آخر سال

خورشید گرمو میکشی

روزا رو هی طولش میدی

تا شب دردو نکشی

3: از آبی قلب خودت

که مثه دریا می مونه

قناری های آبی رنگ

رو بومت آواز می خونه

4: خون دلت گلهای سرخ

تو دشت و سبزه زار میشه

یواش یواش کل تنت

تو نقاشی باهار میشه

5: زلال خنده هاتو من

صدای رود رو می شنوم

یکی بود و یکی نبود

هر چی که بود رو می شنوم

6: صدای قصه هایی که

بلبل تو گوش گل میگه

از مستی چشمای تو

قدح برای مُل میگه

7: نسیم نوروزی میاد

نقاشی هاتو پر میده

به هر درخت یه نقاشی

اومده باهار، خبر میده

8: هفت رنگ رنگین کموناش

هفت سین سفره ها میشن

ستاره های نقاشی

عیدی بچه ها میشن

9: منم که سرخه صورتم

از سیلی های روزگار

ماهی قرمزت میشم

تو سفره ی فصل باهار

ترانه: عیسی قاسم پور

این غزل تقدیم میشه به سه دوست عزیز، سه همکار دوست داشتنی، سه روح بزرگ، که همواره به پای درد و دل هایم نشستند، همیشه شریک غم هایم بوده اند، دوست عزیزم هنرمند گیتارنواز مهدی بیات، دوست عزیزم مهندس سهراب مطلبی دبیر موفق شیمی، دوست عزیزم هنرمند طراح و نقاش و مجسمه ساز محمد عنایتی فر

پیاده رودا یئریرم، آداملارین کناریندا

بارماغیمدان بیر ایز قالیر، شهرین در و دوواریندا

نوار قلبیمدی او ایز، چکیلیری بارماغیملا

دووارلاردا چیرپیر اوره ک، اؤلومون انتظاریندا

بیری گلیر گئچیر مندن، بیری گلیر قاچیر مندن

شلوغلوغدا ازیلیرم، جمعیتین فشاریندا

نه حالیمی سوروشان وار، نه بیر منه یوووشان وار

تنه ووروب سوووشان وار، داش اوره ک لر دیاریندا

گاه چیخیرام خیاوانا، ماشین لارین آراسیندان

یئریییرم آغ خط اوسته، عاشقلرین مزاریندا

وورون منی آی ماشین لار، قانا بلشدیرین منی

سوموکلریم قوی ازیلسین، ته که ر لرین گذاریندا

بلکه منی گؤره اوندا، قرار قویان گلمین یار

اوتورموشام نئچه ایلدی، کوسن گؤزلر قراریندا

اوتوراردی آغاج آلتدا، نیمکتده تکینه عاشیق

قار یاغاردی، گون چیخاردی، گؤزو قالاردی یاریندا...

*****

بوق.. بوبو .. بوق..، ترمز سسی..، شوفر باشا چیرپیر الین

هر دامچی بیر لاله اولور، عاشقین لاله زاریندا

ماشین لار  کیپ دایاندیلار، سؤینلر کیم...!، بوق چالان کیم...!

شوشه پاک کن لار ایشلدی، عاشقین آه و زاریندا....

شعر: عیسی قاسم پور «افشار زنگانلی»

1: پر از ستاره می شوم از آتش نگاه تو/ تنم جوانه میزند ز بوسه ی پگاه تو

هنوز مست مستم از پیام سرخ آن لب و/ نوازشی که کرده ام به گیسوی سیاه تو

2: من در تب و تاب روی چون ماه تو ام/ همچون چمنی نشسته در راه تو ام

تا بشکفد از لبت گلی روی لبم/ من مست می نگاه گهگاه تو ام

 شعر: عیسی قاسم پور

این ترانه تقدیم میشه به دوست عزیزم، ورزشکار کوشا، کوهنورد موفق، جوون رعنا و فرهنگ دوست، محسن سعید زاده «آیاز»، که همواره وامدار محبت هایش هستم:

1: ستاره های سپید

از آسمون می بارن

درختا بار سپید

رو شاخه ها میارن

2: کوها همه تنشون

دارن لباس عروس

قدم بزن توی برف

گل سپیدو ببوس

3: بیاین کلاغ سیاهو

از اینجا دور بکنیم

با گولله برفی چشه

 دیوا رو کور بکنیم

4: رو یخ ها با نوک پا

یه لزگیه آذری

تکون بدیم زمینو

با رقص سرتاسری

5: حساب بکن رو زمین

اونایی که عبوسن

رو یخ که سر می خورن

میان همو می بوسن

ترانه: عیسی قاسم پور

تقدیم به خواهر عزیزم، معلم خوب و دوست داشتنی منطقه 4 تهران، خانم «شمسی قاسم پور»:

در انتهای راهرویی تاریک و نمور

دری است

که رو به باغی باز می شود.

باغی که خورشید در آن

تا نزدیکی درختان

جرأت آمدن دارد.

در آن جا

اندیشه ای از پرواز است

که تا خانه ی استخوانی لاک پشت هم

نفوذ کرده

اما حیف..

وقتی که زنگ می خورد

باید باغ را ترک بگویی.

شعر: عیسی قاسم پور